منیسک زانو دو ساختار کنگره‌ای مثلثی شکل در زانو هستند که نقش ضربه‌گیر، پخش نیرو و حفظ پایداری مفصل را بر عهده دارند.
هر زانو دارای دو منیسک است:
خارجی و داخلی. با افزایش سن یا ضربات ناگهانی، منیسک ممکن است پاره یا دچار پارگی می‌شود و باعث درد، تورم و
محدودیت حرکت می‌شود.
علائم و تشخیص
علائم و تشخیص علائم منیسک زانو رایج عبارت‌اند از درد در داخل زانو، تورم ظرف 24–48 ساعت، صدا دادن یا احساس گیرکردن زانو، و
محدودیت در چرخش یا گام برداشتن.
تشخیص دقیق معمولاً با معاینه فیزیکی توسط جراح ارتوپد و تصویربرداری مانند MRI تایید می‌شود تا جنس و شدت پارگی و
وجود آسیب‌های هم‌زمان به غضروف یا رباط مشخص شود.
درمان‌ها براساس شدت پارگی و نیازهای فردی تعیین می‌شود
• درمان غیرجراحی:
برای پارگی‌های کوچك یا در افراد با سطح فعالیت کم مناسب است.
شامل فیزیوتراپی جهت تقویت عضلات اطراف زانو، بهبود انعطاف‌پذیری و کارکرد مفصل، مدیریت درد و تورم است.
گاهی استفاده از بریس یا مچ‌بند زانو برای پایداری موقت مفید می‌باشد.
درمان جراحی:
برای پارگی‌های بزرگ یا زمانی که عملکرد زانو تحت تاثیر است، جراحی ترجیح داده می‌شود.
دو رویکرد اصلی وجود دارد:
1) آرتروسکوپی ترمیمی:
در برخی پارگی‌ها امکان ترمیم بافت وجود دارد که به حفظ منیسک زانو و جلوگیری از عوارض طولانی‌مدت کمک می‌کند.
2) برداشت منیسک
منیسک زانو
(به عنوان منیسککتومی آرتروسکوپی شناخته می‌شود):
برای پارگی‌های غیرقابل التیام یا پارگی‌های پیچیده که باعث درد مزمن و محدودیت حرکت می‌شود.
هدف از این روش کاهش درد و بهبود کارکرد است، هرچند ممکن است به مرور زمان تغییراتی در سطح سطح مفصل ایجاد
شود.
بازتوانی پس از درمان منیسک
پس از درمان غیرجراحی یا جراحی، فیزیوتراپی عمدتاً از روزهای اول آغاز می‌شود و به مرور تقویت عضلات چهارسر و
همسترینگ، بهبود دامنه حرکت و بازگردانی تعادل و پایداری زانو را دنبال می‌کند.
مدت زمان بازتوانی بسته به شدت پارگی، روش درمان و سطح فعالیت هدفمند فرد معمولاً از چند هفته تا چند ماه متغیر
است.
رعایت دقیق دستورات پزشک، کنترل درد و تورم و پیشگیری از صدمات مجدد از اهمیت بالایی برخوردار است.
