شکستگی پلاتوی تیبیا به دلیل فشار مستقیم یا نیروهای چرخشی ممکن است با ناپایداری سطح مفصل زانو همراه باشد.
هدف از درمان، بازگردانی سریع دامنهٔ حرکت، حفظ طول و تقویت ثبات مفصل است تا درد کاهش یابد و فعالیت‌های روزمره
دوباره ممکن شود.
تصمیم‌گیری بین درمان غیرجراحی و جراحی بر اساس شدت شکستگی، وجود فرورفتگی یا تکه‌تکه شدن استخوان، تاثیر بر سطح
مفصلی و وضعیت کارکردی بیمار انجام می‌شود.
درمان غیرجراحی
شکستگی پلاتوی تیبیا و جراحی آن
مناسب برای شکستگی‌های پایدار و بدون فرورفتگی شدید یا شکستگی‌های سادهٔ سطحی است.
استفاده از آتل یا گچ به مدت چند هفته برای تثبیت و کاهش درد معمولاً لازم است.
فیزیوتراپی و بازتوانی زودهنگام برای حفظ دامنهٔ حرکت، کاهش ورم و حفظ قدرت عضلات نقش مهمی دارند.
تمرین‌های هم‌زمان با حمایت وزن بدن به بهبود تعادل و کاهش خطر سارس و لخته کمک می‌کند.
نظارت دقیق رادیولوژیک برای بررسیٔ هم‌جوشی و جلوگیری از عوارضی مانند ناپایداری یا هماتوم داخل مفصل ضرورت دارد.
درمان جراحی
جراحی معمولاً برای شکستگی‌های ناهموار، فرو رفتگی یا شکستگی‌های همراه با بیرون‌زدگی سطح مفصلی، یا عدم هم‌جوشی
در درمان غیرجراحی پیشنهاد می‌شود.
روش‌های رایج شامل استخوان‌گذاری با پیچ و صفحه، و در برخی موارد استفاده از ایمپلنت‌های خاص برای بازگردانی سطح
مفصلی و تثبیت استخوان است.
پس از جراحی، برنامهٔ بازتوانی چگونه طراحی می شود؟
شکستگی پلاتوی تیبیا و جراحی
به‌طور فردی طراحی می‌شود:
تثبیت اولیه، کاهش درد و ورم، و سپس فیزیوتراپی برای بازگردانی دامنهٔ حرکت، تقویت عضلات اطراف زانو و بهبود تعادل.
• احتمال عوارضی مانند عفونت، سفتی مفصل یا تأخیر در جوش‌خوردگی وجود دارد که با مراقبت مناسب، معاينات منظم و
رعایت دستورات جراح کاهش می‌یابد.
ارزیابی دقیق با بررسیٔ ضربه‌شناسی، معاینات بالینی و تصاویر رادیولوژی یا MRI برای تعیینٔ بهترین رویکرد ضروری است.
داشتن انتظارات واقع‌بینانه از زمان بهبودی و پیوستگی به برنامهٔ بازتوانی نقش کلیدی دارد.
حفظ وزن سالم، رژیم غذایی غنی از کلسیم و پروتئین، و پرهیز از فشار غیرضروری به زانو به بهبود سریع‌تر کمک می‌کند.
(دکتر کوروش فاتح جراح و متخصص ارتوپدی و آسیب های ورزشی)
