علت آب آوردن زانو چیست؟
علت آب آوردن زانو به افزایش محتویات مایع در فضای مفصلی زانو اطلاق می‌شود و معمولاً به دلیل پاسخ‌های التهابی یا
آسیب بافتی ایجاد می‌شود.
این پدیده می‌تواند نتیجهٔ آسیب بافت نرم (غضلات، منیسک، رباط‌ها)، درد مزمن مفصلی یا عفونت مفصل باشد.
مایع مفصلی اضافی، با هدف حفاظت از مفصل و افزایش روانی حرکات، در پاسخ به فشارهای وارده، ترشح می‌شود اما بیش
از حد، موجب ورم، درد و محدودیت حرکت می‌شود.
علل شایع
علت آب آوردن زانو چیست؟
علل شایع به سه دسته تقسیم می‌شوند:
1) آسیب‌های ساختاری و حاد
صدمات منیسک یا پارگی غضروف سطحی مفصل: اغلب با درد، قفل شدن یا شنیدن صدا همراه است و مایع مفصلی افزایش
می‌یابد.
آسیب رباط‌های زانو، به ویژه رباط صلیبی قدامی (ACL) یا داخلی (MCL): آسیب این رباط‌ها می‌تواند با التهاب و افزایش مایع
همراه شود.
دررفتگی یا دررفتگی جزئی (سایتاسیون) مفصل و شکستگی‌های سطحی نزدیک مفصل: احتمال آب آوردن زانو بالا می‌رود.
ضربه شدید به زانو مانند افتادن یا تصادف: پاسخ التهابی سریع می‌تواند منجر به تجمع مایع شود.
2) فرآیندهای التهابی و آمادگی مزمن
علت آب آوردن زانو چیست؟
آرتریت روماتوئید یا سایر آرتریت‌های التهابی: التهاب مزمن مفصلی منجر به تولید مایع اضافی و ورم طويل‌المدت می‌شود.
آرتریت استخوانی یا استئوآرتریت شدید: فرسودگی غضروف با تحریک بافت‌های اطراف مفصل، مایع مفصلی را افزایش
می‌دهد.
بورسیت‌های زانو یا التهاب کیسه‌های پر از مایع در اطراف مفصل: معمولاً با درد و حرارت موضعی همراه است.
3) عوامل ثانویه و غیرالتهابی
عفونت مفصل (سپتیک آرتریت): عفونت می‌تواند با تب و درد شدید همراه باشد و نیازمند مداخله فوری است.
کیست بومن یا سایر توده‌های مفصلی: گاهی با تجمع مایع و ورم زانو همراه است.
کمبود مایع بورس و تغییرات مکانیکی ناشی از افزایش وزن یا تمرین‌های بیش از حد: می‌تواند به تکرار التهاب و آب آوردن منجر
شود.
نشانه‌ها و تشخیص
علت آب آوردن زانو چیست؟
ورم ناگهانی یا تدریجی، درد، گرم شدن پوست اطراف زانو و محدودیت حرکت.
احساس قفل شدن یا کاهش کامل دامنه حرکتی، در برخی موارد ترشح مایع در محل زخم یا خونابه‌ای در مفصل مشاهده
می‌شود.
در موارد مشکوک به عفونت یا آسیب شدید، تب یا مشکلات عمومی نیز ممکن است وجود داشته باشد.
روش‌های مدیریت و پیش‌گیری
ارزیابی دقیق توسط جراح ارتوپد: تشخیص بر پایه معاینه بالینی، تصویربرداری (رادیوگرافی، MRI یا سونوگرافی) و در صورت
نیاز انجام آزمایش مایع مفصلی برای یافتن علت.
درمان‌های اولیه شامل استراحت، سرد یا گرم کردن موضعی، استفاده از بسته‌های یخ یا گرما و داروهای ضد التهاب غیر
استروییدی (NSAIDs) با نظر پزشک.
در موارد عوارض التهابی یا آسیب ساختاری، درمان‌های تخصصی مانند فیزیوتراپی، تخلیه مایع به‌روش استریل، تزریق کورتون یا
ایمپلنت‌های مفصلی در صورت نیاز انجام می‌شود.
وزن مناسب، برنامه تمرینی متناسب با توان بدنی و تقویت عضلات چهارسر ران برای حفظ پایداری مفصل از جمله
پیشگیری‌های مؤثر است.
آموزش دقیق به‌موقع درباره علائم خطر مانند تب، افزایش درد شدید یا خشک‌شدن مفصل، در صورت مشاهده به پزشک
مراجعه کنید.
با آرزوی سلامتی و تندرستی
(دکتر کوروش فاتح جراح و متخصص ارتوپدی)
