چه کسانی نباید جراحی لگن انجام دهند؟

چه کسانی نباید جراحی لگن انجام دهند؟چرا؟

در جراحی‌های لگن، بررسی دقیق معیارهای قبول یا منع عمل نقش مهمی در نتیجه‌بخش بودن درمان دارد.

برخی از بیماران به دلیل شرایط خاص پزشکی یا ویژگی‌های فیزیولوژیک، ریسک‌های جراحی را نسبت به مزایا بالاتر می‌برند و

نیازمند ارزیابی‌های دقیق یا گزینه‌های غیرجراحی هستند.

چه کسانی نباید جراحی لگن انجام دهند؟

تشخیص این دسته از بیماران به عنوان «ایمان ناپذیر بودن جراحی» به منظور ایمنی و کارایی درمان انجام می‌شود.

افراد زیر معمولاً باید قبل از تصمیم به جراحی لگن با احتیاط بیشتری ارزیابی شوند یا از انجام عمل منصرف شوند تا خطر

عوارض کاهش یابد یا به جای آن گزینه‌های غیرجراحی مدنظر قرار گیرد:

وجود عفونت فعال یا کنترل نشده در بدن

چه کسانی نباید جراحی لگن انجام دهند؟

وجود عفونت فعال یا کنترل نشده در بدن به ویژه عفونت‌های اندام تحتانی یا بافت‌های اطراف مفصل لگن.

عفونت می‌تواند مسیر بهبود را مختل کرده و با جراحی تضعیف‌شده افزایش خطرات را به همراه دارد.

بیماری‌های شدید قلبی-عروقی

بیماری‌های شدید قلبی-عروقی یا ضعف همودینامیک که تحمل بیهوشی و روند بهبود پس از عمل را دشوار می‌کند.

دیابت کنترل نشده

دیابت کنترل نشده یا عوارض شدید ناشی از دیابت مانند پذیرش عفونت‌های مزمن یا دیر بهبود یافتن زخم.

اختلالات خونی یا داروهای رقیق‌کننده خون

چه کسانی نباید جراحی لگن انجام دهند؟

اختلالات خونی یا داروهای رقیق‌کننده خون که موجب خونریزی بیش از حد در حین یا پس از جراحی می‌شود.

مشکلات خونی یا داروهای رقیق‌کننده خون یا مشکلات مفصلی همزمان در سایر مفاصل که ممکن است نتایج مطلوب را کاهش دهد.

سوءتغذیه

سوءتغذیه یا شاخص‌های بهبود پایین با سطح انرژیتان پایین که می‌تواند فرایند بهبود را کند کند.

مشکلات سیستم عصبی مرکزی

مشکلات سیستم عصبی مرکزی یا عضلانی که قادر به تحمل یا اجرای فیزیوتراپی پس از جراحی نباشند.

سابقه واکنش‌های مخرب به بیهوشی یا بی‌حسی‌های گسترده در گذشته.

ناتوانی یا عدم تعهد به رعایت برنامه‌های پساصلاحی و فیزیوتراپی منظم، که کلیدی برای بازگشت به عملکرد مطلوب است.

وجود بیماری‌های روانی یا شدت اختلال‌های روانی که می‌تواند با مدیریت درمانی ناکافی باشد و به تصمیم‌گیری یا کنترل شدید

در دوره نقاهت آسیب بزند.

استعمال مواد مخدر یا مصرف منظم الکل

استعمال مواد مخدر یا مصرف منظم الکل که می‌تواند فرایند بهبود را مختل کند.

در مواقعی که ریسک جراحی بالاست، تیم جراحی ارتوپدی معمولاً گزینه‌های موقتی یا دائمی غیرجراحی مانند تمرینات تقویت

عضلات، روش‌های فیزیک‌درمانی، کنترل درد و مداخلات کم‌تهاجمی را پیشنهاد می‌دهد.

تصمیم نهایی باید نتیجه ارزیابی دقیق بالینی، تصویربرداری، آزمایش‌های لازم و گفتگو صریح با بیمار درباره اهداف، توقعات و نگرانی‌ها باشد.

(دکتر کوروش فاتح جراح و متخصص ارتوپدی)