گیر کردن عصب دست

گیر کردن عصب دست،با نام علمی سندرم تونل کارپال که بر اثر فشردگی عصب مدیان در مچ دست اتفاق میافتد موجب درد،بی حسی و احساس گز گز کردن انگشتان می شود.

این بیماری ممکن است به دلیل تکرار مداومه بی اختیار دستها علاوه بر احساس درد موجب کلافگی وشبیه به تیک پیدا کردن شود. عواملی که این بیماری را بیشتر به خطر میندازد،تلاش در تکرار حرکت ها،بارداری،چاقی و دیابت هستند.

درمان سندرم(CTS)

 استفاده از آتل مخصوص، دارودرمانی، تغییرات در حرکات و سعی در کنترل آن.

 در موارد شدیدتر جراحی بسیار لازم است زیرا عدم درمان موجب بدتر شدن و حتی  بیشتر شدن حرکاتِ غیر قابل کنترل و آسیب روحی و جسمی می شود. .

علائم

علائم گیر کردن عصب دست

شایع‌ترین علائمی که این سندرم  به همراه دارد عبارتند از::

درد، بی‌حسی و گزگز کردن:

علائم گفته شده بیشتر در انگشتان شست، اشاره، وسط و بخشی از انگشت حلقه احساس می‌شود.

این بیماری در شب افزایش میابد

چه زمانی این سندروم تشدید می شود؟

علائم تونل کارپال معمولا شب‌ها بیشتر شده و باعث اختلال در خواب فرد می‌شود.

ضعف دست:

زمانی که این بیماری افزایش پیدا کند عضلات انگشتان به ویژه انگشت شصت و اشاره و انگشت حلقه بسیار ضعیف و لاغر می شود.

این ضعف ممکن است تا جایی پیشروی کند که فرد نتواند با دست وانگشتان خود چیزی را بر دارد یا در دستان خود نگه دارد.

عوامل خطر(CTS)

گیر کردن عصب دست

برخی عوامل می‌توانند خطر ابتلا به این سندرم را افزایش داده و خطرناک باشد:

فعالیت‌های تکراری:

مشاغلی که شامل حرکات تکراری دست و مچ دست هستند، مانند تایپ،بسته بندی، یا کار با دستگاه‌های الکترونیکی.

عوامل جسمانی:

گیر کردن عصب دست

بارداری، چاقی و اضافه وزن، و برخی بیماری‌ها مانند دیابت.

جنسیت و سن:

این سندرم در زنان شایع‌تر از مردان است و اغلب در سنین ۴۰ تا ۶۰ سالگی بروز پیدا می‌کند..

تشخیص و درمان

پزشک با بررسی تاریخ و پرونده سابقه ی پزشکی بیمار و انجام معاینات فیزیکی، همچنین تست‌های الکترودیاگنوستیک (EMG/NCS) بیماری را تشخیص می‌دهد و درمان را آغاز می شود.

درمان‌های غیرتهاجمی:

گیر کردن عصب دست

آتل یا اسپلینت مچ دست: برای صاف نگه داشتن مچ دست و کاهش فشار بر عصب.

داروها: مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) برای کاهش درد و التهاب.

استراحت و تغییرات در فعالیت: دادن استراحت‌های مکرر به دست و اجتناب از کارهایی که علائم را تشدید می‌کنند.

درمان‌های تهاجمی‌تر:

تزریق کورتیکواستروئید: برای کاهش التهاب و فشار بر عصب.

جراحی: در موارد شدید که درمان‌های دیگر مؤثر نیستند.

پیشگیری

با رعایت نکاتی مانند اجتناب از حرکات تکراری، حفظ وضعیت مناسب مچ دست و مدیریت عوامل خطر مانند چاقی، می‌توان خطر ابتلا به سندرم تونل کارپال را کاهش داد.